درباره استودیو آرتک نوین

در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶، کلیسای Sagrada Família میزبان یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ معاصر خود بود؛ مراسمی که طی آن پاپ لئو چهاردهم (Pope Leo XIV) در یک عشای ربانی رسمی، برج مرکزی «عیسی مسیح» را که به‌تازگی تکمیل شده است، برکت داد.

با افزایش چالش‌های اقلیمی و سخت‌گیرانه‌تر شدن الزامات پایداری، انتخاب مصالح ساختمانی به یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های طراحی تبدیل شده است. مقاله جدید Architectural Record به بررسی نسل جدید متریال‌های دکینگ می‌پردازد که با هدف افزایش دوام، ایمنی و کاهش نیاز به نگهداری توسعه یافته‌اند.بر اساس این گزارش، فضاهای نیمه‌باز و تراس‌ها به عنوان مرز میان معماری و طبیعت اهمیت بیشتری پیدا کرده‌اند و عملکرد آن‌ها در موفقیت بلندمدت پروژه‌ها نقش تعیین‌کننده دارد. در گذشته استفاده از چوب طبیعی با مشکلاتی نظیر پوسیدگی، جذب رطوبت، حمله حشرات و نیاز مداوم به تعمیرات همراه بود، اما مصالح جدید مبتنی بر PVC و مواد بازیافتی توانسته‌اند بسیاری از این محدودیت‌ها را برطرف کنند. یکی از محورهای اصلی مقاله، مقاومت در برابر آتش‌سوزی است. با افزایش خطر آتش‌سوزی در مناطق حاشیه جنگل‌ها و توسعه مقررات ایمنی، استفاده از مصالح دارای رتبه‌بندی بالای مقاومت حریق به یک ضرورت تبدیل شده است. همچنین مقاومت در برابر رطوبت، جلوگیری از تغییر رنگ ناشی از تابش UV و کاهش دمای سطح در شرایط تابش مستقیم خورشید از دیگر ویژگی‌های مورد توجه در نسل جدید دکینگ‌ها است. نویسندگان تأکید می‌کنند که آینده معماری تنها به زیبایی بصری وابسته نیست، بلکه انتخاب مصالح باید بر اساس چرخه عمر، میزان بازیافت‌پذیری، مصرف منابع و دوام بلندمدت انجام شود. از این منظر، دک‌های ساخته‌شده از مواد بازیافتی و کم‌نیاز به نگهداری می‌توانند نقش مهمی در توسعه معماری پایدار ایفا کنند.

موزه هنر معاصر سرالوِس در شهر پورتو پرتغال از ۱۲ ژوئن تا ۲۰ دسامبر ۲۰۲۶ نمایشگاهی با عنوان «The Century of Gehry» برگزار می‌کند. این نمایشگاه مجموعه‌ای از ماکت‌ها، طراحی‌ها، مبلمان و اسناد مربوط به پروژه‌های شاخص معمار فقید، فرانک گری را در معرض دید عموم قرار می‌دهد. برگزارکنندگان اعلام کرده‌اند که هدف این رویداد بررسی تأثیر گری بر معماری معاصر و مرور مسیر حرفه‌ای او از پروژه‌های اولیه تا آثار شاخص جهانی است.

وب‌سایت ArchDaily در تازه‌ترین به‌روزرسانی راهنمای معماری شهر کپنهاگ، ۴۴ پروژه تأثیرگذار را معرفی کرده است؛ پروژه‌هایی که طی دو دهه گذشته نقش مهمی در شکل‌گیری هویت معاصر پایتخت دانمارک داشته‌اند. این گزارش نشان می‌دهد که کپنهاگ چگونه توانسته میان توسعه شهری، پایداری محیطی و کیفیت زندگی شهروندان تعادل برقرار کند و به یکی از موفق‌ترین نمونه‌های برنامه‌ریزی شهری و معماری معاصر در جهان تبدیل شود.برخلاف بسیاری از شهرهای بزرگ که توسعه آن‌ها بر محور خودرو و تراکم ساخت‌وساز شکل گرفته است، کپنهاگ طی سال‌های اخیر سیاست‌های خود را بر پایه «طراحی برای انسان» بنا کرده است. در این رویکرد، پیاده‌روها، مسیرهای دوچرخه، فضاهای عمومی، دسترسی به آب، کیفیت فضاهای باز و تعاملات اجتماعی در اولویت قرار می‌گیرند. نتیجه این سیاست‌ها ایجاد شهری است که نه‌تنها از نظر زیست‌محیطی پایدارتر است، بلکه تجربه زندگی روزمره را نیز برای ساکنان بهبود می‌بخشد.در میان پروژه‌های معرفی‌شده، آثار دفاتر مطرحی همچون BIG، Cobe، Henning Larsen و 3XN دیده می‌شود. این پروژه‌ها طیف متنوعی از ساختمان‌های مسکونی، فرهنگی، آموزشی و فضاهای عمومی را شامل می‌شوند و هر یک نمونه‌ای از توجه به مقیاس انسانی، بهره‌وری انرژی و ارتباط نزدیک معماری با محیط پیرامون هستند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های معماری معاصر کپنهاگ، استفاده مجدد از ساختمان‌ها و زیرساخت‌های موجود است. بسیاری از پروژه‌های جدید این شهر به جای تخریب کامل، از طریق بازآفرینی و بازسازی سازه‌های قدیمی شکل گرفته‌اند. این رویکرد علاوه بر حفظ بخشی از حافظه تاریخی شهر، به کاهش مصرف منابع و کاهش تولید ضایعات ساختمانی نیز کمک کرده است. گزارش ArchDaily همچنین به نقش فضاهای عمومی در موفقیت کپنهاگ اشاره می‌کند. اسکله‌های شهری، پارک‌های ساحلی، میدان‌ها و مسیرهای دوچرخه‌سواری به گونه‌ای طراحی شده‌اند که شهروندان بتوانند به‌راحتی از آن‌ها استفاده کنند. همین موضوع باعث شده است که کپنهاگ در بسیاری از رتبه‌بندی‌های جهانی به عنوان یکی از بهترین شهرهای جهان برای زندگی شناخته شود. ​کارشناسان معتقدند تجربه کپنهاگ نشان می‌دهد که آینده معماری و شهرسازی تنها در ساخت ساختمان‌های شاخص و نمادین خلاصه نمی‌شود؛ بلکه موفقیت واقعی زمانی حاصل می‌شود که طراحی بتواند کیفیت زندگی، تعاملات اجتماعی و ارتباط انسان با محیط را ارتقا دهد. به همین دلیل بسیاری از دانشگاه‌ها، دفاتر معماری و برنامه‌ریزان شهری جهان، کپنهاگ را به عنوان یکی از مهم‌ترین الگوهای طراحی شهری قرن بیست‌ویکم مطالعه می‌کنند.

پاویون سرپنتین یکی از مهم‌ترین رویدادهای سالانه معماری جهان محسوب می‌شود که از سال ۲۰۰۰ تاکنون هر سال معماران برجسته یا دفاتر نوظهور بین‌المللی را برای طراحی یک سازه موقت در لندن دعوت می‌کند. در سال ۲۰۲۶ این مسئولیت به استودیوی مکزیکی LANZA Atelier به مدیریت «ایزابل آباسکال» و «آلساندرو آرینزو» سپرده شد. این پروژه بیست‌وپنجمین دوره از برنامه سرپنتین را رقم می‌زند و به همین مناسبت با همکاری ویژه بنیاد زاها حدید برگزار می‌شود. طراحی امسال بر پایه مفهوم دیوارهای موج‌دار آجری شکل گرفته است؛ دیوارهایی که در معماری سنتی انگلستان به دلیل پایداری سازه‌ای و مصرف کمتر مصالح شناخته می‌شوند. معماران با بازتفسیر این الگوی تاریخی، فضایی سیال و نیمه‌باز خلق کرده‌اند که مرز میان معماری، منظر و فضای عمومی را کمرنگ می‌کند. یکی از ویژگی‌های شاخص پروژه، استفاده از آجر به عنوان متریال اصلی است؛ اتفاقی که برای نخستین بار در تاریخ پاویون سرپنتین رخ می‌دهد. دیوارهای منحنی آجری در کنار سقف نیمه‌شفاف، فضایی ایجاد کرده‌اند که نور طبیعی و جریان هوا را به درون هدایت می‌کند و تجربه‌ای متفاوت از حضور در یک سازه موقت را به بازدیدکنندگان ارائه می‌دهد. معماران پروژه تأکید کرده‌اند که هدف آن‌ها خلق فضایی برای تعامل اجتماعی، گفت‌وگو و گردهمایی عمومی بوده است. به همین دلیل ساختار پاویون به گونه‌ای طراحی شده که بتواند پس از پایان نمایشگاه به‌راحتی دمونتاژ و در مکان دیگری دوباره نصب شود؛ رویکردی که با اصول پایداری و استفاده مجدد از مصالح همسو است. پاویون سرپنتین ۲۰۲۶ از ۶ ژوئن تا ۲۵ اکتبر در لندن پذیرای بازدیدکنندگان خواهد بود و میزبان مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها، نمایشگاه‌ها و برنامه‌های فرهنگی مرتبط با معماری معاصر خواهد شد.